sumarfrí

sælar elskurnar,
sænska sumarið er ekki eins og Svíarnir myndu helst vilja hafa það, í dag hefur rignt stanslaust og spáin er svipuð á morgun. Fyrir ólétta konu í viku 35+2 er þetta hrein blessun, ég syrgi ekki né sakna 30+ stigin sem stundum eru hér á sumrin, þetta er bara stórfínt. Fengum fína sólardaga í gær og fyrradag, á tímabili sat ég í sólbaði með Einari Má (bók eftir hann, ekki eigin persónu) og úðaði á mig vatni til að þola hitann, og þó voru bara 25 stig þá. Hvað gerir maður þá þegar veðrið er svona? jú maður kúrir lengi á morgnana með börnum og manni án þess að vera með nokkurn móral yfir því að vera ekki að "nýta veðrið". Katla vekur okkur yfirleitt í sumarfríinu, í morgun fór fram samræðan "góðan daginn Katla mín" (Sunna), "Katla, það er ennþá mið nótt, komdu að sofa lengur" (Sigurður Yngvi), "pabbi, ég trúi því ekki að það sé nótt, mamma sagði góðan daginn" (Katla - skörp stelpa, enda klukkan 8.30). Svo borðar maður morgunmatinn lengi, skoðar tölvupóstinn lengi, reyndar fáir sem skrifa manni enda sendi ég fá bréf þessa dagana, eins gott að David og Victoria eru að flytja til LA svo maður hafi eitthvað að lesa um á netinu í staðinn.
Svo fer maður í búðir og kaupir allt það sem maður fór ekki til að kaupa svo sem smáhluti í húsgagnavöruverslun í staðinn fyrir raunveruleg húsgögn eins og til stóð (sbr kerti og servíettur í IKEA sem er by the way útpælt trikk hjá sjálfum Ingvar Kamprad upphaflega gert til að borga fyrir þrif eftir allt fólkið sem kom að skoða í IKEA en keypti ekki neitt á þeim tímum sem IKEA var einungis með mubblur en ekki smávöru. Er maður hafður að fífli eða hvað?).
En sumarfríið hefur reyndar verið mun aktívara en það hljómar hér að ofan. Við vorum auðvitað í frábæru fríi með Ástu, Kristni börnum þeirra tengdabörnum og barnabörnum á Mallorca um miðjan júní. Algjör afslöppun, brilljant hótel og góður félagsskapur. Kristinn kynntist tveimur íslenskum strákum, þar af var annar úr Eyjum og m.a.s. frændi Óskars Ragnars félaga okkar, ekki spyr maður að, alltaf einhver tenging þegar landinn er annars vegar. Þeir léku sér vel saman. Katla og Úlfar Örn léku sér vel saman, yngsta barnið hún Sara Rut (2ja ára) heillaði mann alveg upp úr skónum, eina manneskjan fyrr og síðar (svo ég taki af allan vafa) sem komist hefur upp með að kalla mig Tunnu...
Svo vorum við heima á Íslandi í geggjuðu veðri í viku. Heimferðin var óvenju skrýtin þar sem Katla veiktist heiftarlega, reyndist vera með ristil (staðfest með pósitívri varicella zoster ræktun fyrir ykkur sem hafið áhuga) í hársverði, á hálsi og andliti að hluta. Það versta var ekki útbrotin heldur að hún veiktist svo með uppköstum, var orðin svo þurr að lokum að þurfti að leggja hana inn í 1 sólarhring til að gefa vökva og sýklalyf í æð. Daginn sem hún var lögð inn var okkur hætt að standa á sama, ég spurði hana hvenær við fengjum að sjá fallega brosið hennar aftur og hún svaraði lágt en sannfærandi: "kannski þegar ég er orðin frísk mamma". Svo héldu Kristinn og Silja fyrir hana tombólu og voru að velta fyrir sér að skrifa "til styrktar Rauða krossinum" en létu sér nægja að hafa það "til styrktar systur Kristins sem liggur á spítala". Það söfnuðust 300 krónur sem runnu óskiptar til Kötlu sem fékk líka allt dótið (frá Silju) sem seldist ekki. Er hægt að hugsa sér betri stuðning?
Þetta varð til þess að Katla missti af glæsilegu 60 ára afmæli ömmu Ástu sem haldið var á afmælisdaginn hennar 21. júní í blíðskaparveðri. Ég brá mér af spítalanum í veisluna í 1.5 klukkutíma á meðan mamma sat hjá Kötlu og las fyrir hana. Veit ekki hvað staffið á spítalanum hefur hugsað þegar ég kom út af sjúkrastofunni frá veiku barni mínu í háum hælum og stífmáluð. Þau um það. Því miður missti ég af ræðu Sigurðar Yngva sem var víst þó hann segi sjálfur frá stórkostleg (nei, smá grín, þetta voru annarra orð - ekki hans). Við stofuganginn daginn eftir var dóttirin svo útskrifuð af ekki minna en þremur læknum (tveimur reyndustu sérfræðingum barnaspítalans ásamt einum aðstoðarlækni), við foreldrarnir vorum kurteisislega spurul en jafnframt þakklát, það var hreint út sagt yndislegt að sjá Kötlu hressast svona fljótt og vel.
Eftir að við Sigurður Yngvi fórum heim í Hólminn aftur voru börnin í góðu yfirlæti hjá ömmu Siggu á Nesó og svo seinna hjá afa Jóni á Ránó og ömmu og afa í Hafnarfirði. Það eru enn að detta upp úr þeim sögur af þessum heimsóknum.

Ætli þetta verði ekki að vera framhaldssaga, færslan er að verða ansi löng. Í næsta hluta verður fjallað um skemmtilega gesti, veðrið og nýju myndavélina og jafnvel nokkrar ferskar myndir látnar fljóta með. Missið ekki af því.
På gensyn.