komin aftur
Mikið er orðið langt síðan sést hefur til bloggs héðan af T43 sumum til mikilla ama (dodrorífofa). Við höfum verið svo heppin að hafa margt góðra gesta hér síðustu vikurnar og því ekki borið mikið á þeirri heimþrá og nostalgíu sem oft rekur mann til bloggningar (nýtt nafnorð í íslensku máli?). Fyrst komu hingað Gunna og Diddi vinir okkar sem stefna á Svíþjóðarflutninga í haust Þau hafa nú þá mynd af hversdagsleikanum í Stokkhólmi að hér sé eldaður veislumatur á hverju kvöldi, stöðugt djamm, farið út að borða um hverja helgi og endað í eftirpartíi í eldhúsinu á T43... Ætla að biðja ykkur um að vera ekkert að leiðrétta þetta.
Svo mætti pabbi á svæðið og las Andrésblöð með miklum tilþrifum, þar næst komu mamma og Silja til þess að hleypa húsráðendum í rómantíska ferð til Köben. Mæli með því við alla að eiga svona mömmur sem bjóða manni árlega að taka að sér börn og bú eina helgi. Má ekki segja að þetta sé orðin hefð mamma?... Við hegðuðum okkur eins og arfatúristar þrátt fyrir góðar fyrirætlanir um að "vera ekki mikið á Strikinu heldur meira svona að rannsaka aðrar hliðar Köben, skoða listasýningar og svoleiðis". Kunnum sum sé Strikið utan að núna, versluðum pæju og gæjaklæðnað á milli þess sem við sátum á kaffihúsum, sötruðum hvítvín og bjór og fylgdumst með hinum Íslendingunum (árshátíð Landsvirkjunar með 400 manns einmitt þessa helgi), allar konurnar í Cintamani-flíspeysum og með brjálæðisglampa í augunum "þetta er ekkert verð" og "skelltu þér á þetta, svo agaega lekkert" heyrðist í hverju horni.
Rákumst á Stínu og Óðin á miðju Strikinu og svo Þórð og sænsku dömuna (bekkjarbróðir Sigurðar Yngva) við Rådhuspladsen. Borgar sig bara að vera á Strikinu, þar eru allir. Alla mamma Ingibjargar kom og borðaði með okkur ís í Nyhavn í glampandi sólskini. Okkur til varnar verður að nefna djasstónleika (reyndar rétt við Strikið) sem við duttum inn á, Sigurður starði svo á saxófónleikarann að hann var orðinn hálfsmeykur, ætlaði eitthvað að stæla taktana grunar mig. Nú er hann farinn að tala um einkatíma og spilar Vem kan segla og fleira í þeim dúr eins og herforingi. Það held ég að lúðrasveitirnar heima eigi eftir að slást um hann eftir nokkur ár.
Þegar heim var komið skelltum við mamma okkur í óperuna á afmælisdeginum hennar. Þvílíkt óperuhús, leið eins og Juliu R í Pretty Woman, algjör nýbyrjandi. Sáum Don Giovanni með nútímalegri sviðsetningu (leiktjöldin eins og eldhúsið í matsal Landspítalans, á víst að vera töff)
Svo mætti pabbi á svæðið og las Andrésblöð með miklum tilþrifum, þar næst komu mamma og Silja til þess að hleypa húsráðendum í rómantíska ferð til Köben. Mæli með því við alla að eiga svona mömmur sem bjóða manni árlega að taka að sér börn og bú eina helgi. Má ekki segja að þetta sé orðin hefð mamma?... Við hegðuðum okkur eins og arfatúristar þrátt fyrir góðar fyrirætlanir um að "vera ekki mikið á Strikinu heldur meira svona að rannsaka aðrar hliðar Köben, skoða listasýningar og svoleiðis". Kunnum sum sé Strikið utan að núna, versluðum pæju og gæjaklæðnað á milli þess sem við sátum á kaffihúsum, sötruðum hvítvín og bjór og fylgdumst með hinum Íslendingunum (árshátíð Landsvirkjunar með 400 manns einmitt þessa helgi), allar konurnar í Cintamani-flíspeysum og með brjálæðisglampa í augunum "þetta er ekkert verð" og "skelltu þér á þetta, svo agaega lekkert" heyrðist í hverju horni.
Rákumst á Stínu og Óðin á miðju Strikinu og svo Þórð og sænsku dömuna (bekkjarbróðir Sigurðar Yngva) við Rådhuspladsen. Borgar sig bara að vera á Strikinu, þar eru allir. Alla mamma Ingibjargar kom og borðaði með okkur ís í Nyhavn í glampandi sólskini. Okkur til varnar verður að nefna djasstónleika (reyndar rétt við Strikið) sem við duttum inn á, Sigurður starði svo á saxófónleikarann að hann var orðinn hálfsmeykur, ætlaði eitthvað að stæla taktana grunar mig. Nú er hann farinn að tala um einkatíma og spilar Vem kan segla og fleira í þeim dúr eins og herforingi. Það held ég að lúðrasveitirnar heima eigi eftir að slást um hann eftir nokkur ár.
Þegar heim var komið skelltum við mamma okkur í óperuna á afmælisdeginum hennar. Þvílíkt óperuhús, leið eins og Juliu R í Pretty Woman, algjör nýbyrjandi. Sáum Don Giovanni með nútímalegri sviðsetningu (leiktjöldin eins og eldhúsið í matsal Landspítalans, á víst að vera töff)