megum til með að sýna ykkur þessar

síðasta vetrarblogg

Síðan við fluttum til Svíþjóðar höfum við byrjað að bíða eftir vorinu í byrjun mars og aldrei hefur það komið almennilega fyrr en í apríl. Merkilegt hvað maður er fljótur að gleyma þegar væntingarnar eru annars vegar. Nú höfum við verið viss um að vorið sé á leiðinni í nokkrar vikur. Um síðustu helgi voru garðhúsgögnin dregin fram, börnin á flíspeysunum úti að hjóla, hoppa á trampólíninu og húsfreyjan farin að sópa stéttina. Svo fór að snjóa í fyrradag og hefur ekki verið neitt lát á. Hvað gerir maður þá? drífur sig auðvitað til Íslands í góða veðrið! Við Vala ætlum að skella okkur heim 3. apríl og vera til 9. í góðu yfirlæti. Okkars eigins húsmæðraorlof.
Helstu fréttir eru: Vala er farin að sitja og komin með eina tönn í neðri góm. Hún elskar Cheerios (sérinnflutt frá Íslandi handa sparibarninu), hún dýrkar að horfa á Kötlu þegar hún dansar og syngur (mikið Júróvisjon þessa dagana) fyrir hana og er farin að skellihlæja stundum upp úr eins manns hljóði. Katla er með lausa framtönn í efri góm og fílar í botn að vera komin í jazzballett í staðinn fyrir klassískan. Hún eyðir löngum stundum fyrir framan spegil í ýmsum outfittum (legghlífar og toppar með naflann beran er heitt í dag) að syngja og semja dansspor. Kristinn er á leið á fótboltatækninámskeið í páskafríinu og er farinn að læra ensku, nú verðum við að tala þýsku þegar leyniumræður fara fram á heimilinu. Annað okkar er ágætt í þýsku, hitt nokkuð vonlaust..
Skíðaferðin er svo auðvitað kafli út af fyrir sig. Hún var stórskemmtileg eins og endranær, í þetta sinn vorum við 7 fjölskyldur saman. Eitthvað bar á veikindum þar sem gubbupest lagðist á nánast helming hópsins (þrátt fyrir gott hreinlæti og vel eldaða kjúklingarétti) og svo fékk undirrituð heilahristing þegar Katla datt um miðja nótt úr kojunni þannig að höfuð okkar skullu saman. Katla slasaðist sem betur fer ekkert en enn er óvíst með afleiðingarnar fyrir mig. Ég mun fara að vinna aftur í maí og þá kemur í ljós hvort heilastöðvarnar með nýrnafræðikunnáttu minni hafa eitthvað skaðast, vonum bara það besta.
Ég held nú að myndirnar skýri sig sjálfar, nokkrar eru úr skíðaferðinni (takið eftir ´tæknilegum útfærslum á kojunni hennar Kötlu EFTIR fallið), ein er úr bekkjarafmæli Kötlu (búningar fyrir þá sem vildu) og svo auðvitað nokkrar góðar af Völu til þess að sýna ykkur sem sjáið hana sjaldan hvað hún stækkar og þroskast.
Lifið heil.